Γράφει η Αλτουβά Χριστίνα, μέλος των λογοθεραπευτών της ΕΥΛΟΓΟΝ.
Τι σημαίνει πραγματικά «παίζουμε μαζί»;
Πόσες φορές έχουμε καθίσει δίπλα στο παιδί μας για να παίξουμε και, χωρίς να το καταλάβουμε, έχουμε αρχίσει να του λέμε τι να κάνει;
«Βάλε το αυτοκινητάκι εδώ.»
«Πάμε να φτιάξουμε ένα σπίτι.»
«Τι χρώμα είναι αυτό;»
«Πού είναι η γάτα;»
«Όχι έτσι, κάν’ το εδώ.»
Η πρόθεσή μας είναι καλή. Θέλουμε να συμμετέχουμε, να του δώσουμε ιδέες, να το βοηθήσουμε να μάθει. Όμως το παιχνίδι, δεν χρειάζεται πάντα να έχει έναν συγκεκριμένο στόχο.
Μερικές φορές, το πιο όμορφο παιχνίδι είναι αυτό που ξεκινά από το ίδιο το παιδί.
Ας παρατηρήσουμε τι επιλέγει να κάνει και ας προσπαθήσουμε να μπούμε στον δικό του τρόπο παιχνιδιού.
Αν παίρνει ένα αυτοκινητάκι και το αφήνει να πέφτει από τον καναπέ, μπορούμε να πούμε:
«Ωχ! Έπεσε! Πάλι κάτω!»
Αν σκεπάζει μια κούκλα με μια κουβέρτα, μπορούμε να ακολουθήσουμε την ιδέα του:
«Η κούκλα κοιμάται. Σσσς… να μην την ξυπνήσουμε!»
Αν παίζει ότι μαγειρεύει, μπορούμε να συμμετέχουμε στη δική του ιστορία:
«Μπορώ να δοκιμάσω; Είναι έτοιμο;»
Δεν χρειάζεται να αλλάξουμε το παιχνίδι. Ακολουθούμε αυτό που ήδη έχει τραβήξει το ενδιαφέρον του και γινόμαστε μέρος του.
Έτσι, το παιδί έχει χώρο να πάρει πρωτοβουλίες, να μας δείξει τι θέλει, να περιμένει τη σειρά μας και να μας «καλέσει» να συνεχίσουμε. Μπορεί να χρησιμοποιήσει λέξεις και φράσεις με έναν φυσικό τρόπο, να μιμηθεί, να παρατηρήσει τις αντιδράσεις μας και να αναπτύξει τη δική του ιδέα για το παιχνίδι.
Και κάτι ακόμη σημαντικό. Δεν χρειάζεται να διορθώνουμε κάθε φορά αυτό που κάνει!
Αν το παιδί φτιάξει ένα «σπίτι» από μαξιλάρια και μας πει ότι εκεί μένει ένας δράκος, δεν χρειάζεται να του εξηγήσουμε ότι οι δράκοι δεν υπάρχουν. Μπορούμε απλώς να μπούμε για λίγο στον κόσμο που δημιούργησε:
«Αλήθεια; Και τι κάνει ο δράκος μέσα στο σπίτι;»
Το παιχνίδι είναι ένας χώρος όπου το παιδί μπορεί να δοκιμάσει ιδέες, να φανταστεί, να πειραματιστεί και να επικοινωνήσει μαζί μας.
Γι’ αυτό, την επόμενη φορά που θα καθίσουμε να παίξουμε μαζί, ας δοκιμάσουμε κάτι απλό. Ας αφήσουμε το παιδί να μας δείξει τον δρόμο!
Ίσως, ανακαλύψουμε ότι δεν χρειάζεται να έχουμε εμείς την επόμενη ιδέα. Χρειάζεται μόνο να είμαστε εκεί, να παρατηρούμε, να συμμετέχουμε και να απολαμβάνουμε μαζί του το παιχνίδι.
Καλή διασκέδαση!